ZATERDAG 21 MAART
Begin van de lente voor jullie!! Wij hopen dat jullie ook een zonnetje hebben. Wij voelen ze wel, maar zien ze zelden (tja, we zitten nog steeds met die smog/nevel/hoe-je-het-noemen-wil). Luang Prabang is geweldig, mooi, schattig, Zwitserland-in-het-klein en erg lekker. Als landen dan toch gekoloniseerd moesten worden, dan gaat onze voorkeur uit naar de Fransen. Betere keuken en geen links rijden (worden we gek van in Thailand op onze scooter). Maar de Joma bakery die we vandaag ontdekt hebben, is hier niet dankzij de Fransen, maar door de VS, Canada of Australië (we weten het niet). Maakt niet uit, maar ze hebben er bruin brood. Erg, he, nog geen drie weken weg of we missen onze bokes (boterhammetjes voor de NL) al. Verder liggen de etalages hier vol met croissants, baguettes, brownies en cakejes. Hmmmm! Maar Luang Prabang is niet alleen lekker, maar ook erg mooi en fotogeniek. We weten niet waar eerst kijken. Overal jonge monniken met hun oranje pijen die voetballlen, kaarten, smsen of luieren. Schitterende wats met vele naga's (draken) en lieflijke guesthouses/hotels met houten balkonnetjes. Ook de winkels zijn met smaak en zin voor design afgewerkt. Kortom, net wat anders dan de bush van vorige week. Vandaag vooral genoten van de wats, het voormalige koninklijke paleis en het uitzicht op de Mekong. Morgen doen we de Phou Si berg en de Kuang Si watervallen (40 km hiervandaan), maar staan we ook om 6 uur op om de bedelronde van de monniken te zien en dan op een zondag!! Zie je, wij hebben het ook zwaar!!

WISTJEDAT
Laos duurder is dan Thailand, althans volgens ons gevoel
Rogier een boek leest tot blz 400 (van de 700) en dan beseft dat hij het al een keer gelezen heeft
Kim 3 verschillende kleurenmarkers bij zich heeft, elke kleur een eigen betekenis heeft en je het niet moet wagen om zelf een keer zo'n pen op te pakken om te 'helpen' (Rainman is er niets bij!)
Het licht na deze laatste wistjedatjes het waarschijnlijk op oranje staat

ZONDAG 22 MAART
Hmm, zes uur? Nee, we hoorden geen drum dus maakten we onszelf wijs dat die monniken ook zondag hielden en vandaag niet op ronde gingen. Wij dus lekker blijven liggen tot 9 u en ach we gaan morgen wel kijken. Lekker de tijd genomen voor een goed ontbijt bij ... jawel de Joma bakery. We hadden plaatsjes gereserveerd in een minibusje dat naar de Kuang Si watervallen ging. Mooie watervallen maar ijskoud water en iets teveel toeristen. Leuk was wel om die Laotiaanse families te zien die kwamen picknicken. We hebben nog beren gezien - wist niet dat ze die in Azië hadden - in een rescuecenter vlakbij de watervallen. Late namiddag terug naar Luang Prabang, natuurlijk niet zonder de verplichte stop in een 'authentiek' Hmong dorpje met alleen maar souvenirstalletjes. Nam gelukkig maar vijf minuutjes in beslag. Bij aankomst onmiddellijk de 329 trappen van de Phou Si berg beklommen. Nog steeds heiig maar toch een mooi uitzicht over de Mekong en de stad gekregen. Na een warme douche - we beginnen eindelijk de elektrische douches een beetje te begrijpen - weer gaan eten op de avondmarkt. We waren vroeger dan gisteren gegaan en hadden veel meer keus aan het buffet. Buffet voor 5.000 kip (halve euro) en een stukje kipfilet van de BBQ voor 10.000 (1 euro dus). Neem daar nog een koud Lao-biertje bij (jawel Vlien, smaakt echt goed!) en je hebt een fantastische maaltijd voor 2,5 euro.
Marloes (die we nog kende van Thailand en hier weer tegenkwamen) voelde zich niet zo lekker en had even ons advies en oren nodig.
Daarna begonnen we aan het echte werk. We waren er al tien keer door gelopen, maar nu zouden we ons eraan wagen. Shoppen!! We hebben het binnen de perken gehouden en ook aan sommigen van jullie gedacht. Rogier wou nog graag een mojito gaan drinken en wie ben ik om hem tegen te houden. Mojito was niet zo geweldig, het gezelschap en de biertjes wel: een Nederlands stel dat een collegareisbegeleider van mij kent, een Duitser die in de pornomarketing zit en een dronken Brit die beweerde een fotograaf voor National Geographic te zijn.

MAANDAG 23 MAART
Vandaag wel om 6 uur op en dat was vroeg vooral omdat we er gisteren laat in zaten. De bedelronde was indrukwekkend om te zien. Van overal zie je jonge monniken in het oranje met hun bedelnap komen en gelovigen die in elke nap een handjevol sticky rice (kleefrijst typisch voor Laos) doen. Daarna een tuktuk naar het busstation om weer verder te reizen naar Vangvieng. Een backpackersparadijs waar iederen languit vele afleveringen van friends bekijkt of in een traktorband de rivier af tubed. Daarvoor moeten we wel eerst 6 uur in de lokale bus zitten. Er was weinig lokaal aan de bus, want hij zat boordevol met toeristen (vooral nog dronken Britten) en chauffeur Schumacher was weer onder ons. Ai, ai, wat gaat dat worden.
Vangvieng is inderdaad een toeristendorp. Je ziet alleen maar guesthouses, bars en restaurants met veel Westers eten op de kaart. Omdat het tuben ons zo leuk lijkt en het schijnt ook heel mooi karstgebergte tegen te komen, besluiten we te blijven. Tijdens het verkennen van het dorp ontmoeten we onze Spaanse vrienden weer, we spreken af in de bucket bar vanavond. Naar het schijnt is Jim er ook (Rogier moet jullie daar nog over vertellen). Die bar heet bucket bar omdat het drinken in emmers wordt geserveerd. Oei oei!!
We hebben spijt dat we niet eerst het dorp hebben verkend en dan pas een guesthouse hadden gezocht, want er zitten een paar hele leuke bungalows aan het water en wij zitten in het dorpje zelf. Ach, we nemen in Zuid-Laos wel weer een hutje. Ja dat wisten jullie nog niet, we skippen phonsavan (vallei der kruiken) en wagen ons aan een busrit van 11 uur om naar het zuiden van Laos te gaan (Wat Phou/Angkor in het klein en de 4000 eiland met zeldzame dolfijnen). Maar nu eerst eten en emmers hijsen!

DINSDAG 24 MAART
Beiden opgestaan met een vreselijke hoofdpijn en dat terwijl we maar 1 emmer gedronken hadden (en een paar Lao-biertjes). De whiskey-cola emmer is maar 10.000 kip (ongeveer 1 euro), dus je moet niet vragen naar de kwaliteit. Ach ja, met een aspirientje voelen we ons alweer veel beter en nu hebben we toch tenminste 1 keer de Lao-lao geprobeerd. Die Laotianen drinken dat elke ochtend, we moeten er niet aan denken. Volgens Jim moesten we pas om een uur of twaalf vertrekken om te gaan tuben, want anders was er niet veel te beleven. Wij dus zo'n tractorbinnenband gehuurd en de tuktuk bracht ons naar het beginpunt. Mooi rustig riviertje kabbelend langs het karstgebergte en overal groen waar je keek, maar ook overal bars. Alle bars waren aan de oeverkant gebouwd. Ze waren gebouwd uit hout en bamboe (duurzaam) en hadden allemaal attracties om de tuber bezig te houden. Torens waar je af kon springen, grote glijbanen, touwen om tarzan uit te hangen,
noem maar op en vooral veel shotjes lao lao whiskey (gratis). Ik hoef geen tekening te maken wat dat doet met een stel jonge Britten en Aussies. Wij - met onze kater - hebben ons netjes aan het lao-bier gehouden.
Voor sommigen was al die drank nog niet genoeg dus die konden ook nog een 'happy' shake of 'happy' pizza bestellen. De 'happy' betekent dat ze er paar paddestoelen bijdoen. De eerste 500 meter waren alleen maar bars en langs alle kanten probeerden ze je dan ook naar hun bar te lokken. Klinkt erg toeristisch en dat is het ook, maar wij vonden het erg leuk. Het tuben zelf was niet zo geweldig, want weinig stroming en je ging heel traag. We moesten nog voortmaken om de band voor 6 uur binnen te leveren. Na een heerlijke douche zijn we terug naar de inleverpost van de tubes gegaan om wat te eten en alle laatkomers/dronkaards te zien arriveren. Lachen! Ellen, jij zou dit helemaal geweldig vinden en Wouter en Dave vast ook!!

BUCKET BAR JIM
Oke de naam is al een aantal keren gevallen, maar nu wordt het toch echt eens tijd om de man, de legende die Bucket Bar Jim heet wat beter te leren kennen. Het was in Nong Khiaw dat we hem voor het eerst ontmoeten. Het uiterlijk van iemand die al veel te lang op reis is en de geuren die daar bijhoren. Is in Canada uit z'n moeder gekropen en heeft de halve wereld gezien... het leukste van Europa vond ie wel dat de vrouwen daar zo lekker dun zijn (in Amerika zijn het maar vette varkens) en dat op de Europeese stranden de vrouwen topless rondlopen vond hij al helemaal geweldig, daar moet je in zijn land gewoon voor betalen. Maar onze Jim heeft dus nu een Laotiaans chickie gescoord en was nu een beetje door Laos aan het reizen en we moesten maar eens langskomen in de BucketBar als we in Vang Vieng waren (z'n vriendin werkte daar in de bar en er stond een fles LaoLao klaar).
Wat ook wel grappig was dat hij maar niet kon geloven dat Enrico (een van de spanjaarden) chirurg was, hij rookte, had last van overgewicht en zag er uit als een vrachtwagenchauffeur en die kom je in Canada ook echt niet in een bar tegen, je moet het maar durven zeggen als je net iemand 5 minuten kent.
Maar goed het was een leuke avond en hebben veel gelachen en we hebben Jim in Vang Vieng dan ook maar in z'n Bucket Bar opgezocht.

WOENSDAG 25 MAART
We zouden nog naar de grotten gaan en rond de middag de bus nemen naar Vientiane, de hoofdstad van Laos. Maar.... regen, regen en nog eens regen. We hebben de bus om 10 uur dan maar genomen. Ook in Vientiane regende het als gek. Zoeken naar een guesthouse ging hier niet zo vlot, want ze waren allemaal vol. Uiteindelijk toch nog één gevonden: Syri 2 guesthouse. Laten we zeggen dat het niet in onze top staat, maar voor 1 nachtje is het prima. We hebben voor morgenavond de VIP slaapbus naar Pakse geregeld. De rest van de namiddag nog doorgebracht met het zoeken naar de Thaise ambassade, maar niet gevonden. We proberen het morgen nog eens. Blijkbaar krijg je sinds kort nog maar 2 weken visum voor Thailand aan de grens en wij hebben 19 dagen nodig.

DONDERDAG 26 MAART
's Ochtends vroeg naar de Thaise ambassade om meer informatie omtrent visum. Zoals gisteren uitgelegd krijg je sinds kort nog maar 2 weken aan de landgrenzen en dit om visaruns (mensen die te lang in Thailand blijven hangen en geen zin hebben om een visumverlenging te kopen en dus maar snel even naar een buurland gaan om dezelfde dag weer terug te keren) tegen te gaan. Blijkbaar kan je in Vientiane een 30-dagen-visum aanvragen en is momenteel gratis omdat Thailand bang is toeristen te verliezen door de zitstaking in de luchthaven vorig jaar december. Ideaal dus, wij snel een nummertje getrokken (nog 147 wachtenden voor U) en onze papieren ingevuld. Alleen dachten wij, naïevelingen die we zijn, dat we ons paspoort dan in de namiddag konden ophalen. Toen er nog 2 wachtenden voor ons waren, zagen we een blad waarop stond: 'fill in today, pick up tomorrow'. Domme, want we gingen die nacht met de nachtbus naar Pakse. Ok, ons nummertje aan een lieve vrouw uit Madagascar (ja, wij hebben iets met Madagascar) gegeven zodat zij onmiddellijk aan de beurt was en wij .... wij dropen af zonder visum. Dan maar wat sightseeing. Achtereenvolgens hebben we het That Louang (een goude kegel die het symbool van Laos blijkt te zijn), Lane Xang Avenue met het Patouxai-monument oftewel de Laotiaanse versie van de Champs Elyssée met bijhorende Arc de Triomphe, het presidentieel paleis en de persoonlijke tempel van de koning, het Haw Pha Kaew. We vergeten het mooiste, Wat Sisaket, de oudste tempel van Vientiane. Verder hebben we over de grote overdekte markt, Talat Sao, gelopen. Dit is de plaatselijke TV/video/Hifi/elektro Vandenborre (u heeft goed gekozen) of voor NL de BCC, de Blokker, Zeeman met souvenirsafdeling en ook illegale nepspullen, maar ook met hele mooie stoffen voor sarongs en kostuums. Kim heeft er een typische Laotiaanse rok laten maken.
Om vijf uur nog met Marloes afgesproken bij de Joma bakery (ja, ja, ook in de hoofdstad hebben we hem gevonden). Na afscheid (Marloes blijft nog wat langer hier) nog snel langs de supermarkt voor volkorenbrood (!!) en cheddarkaas (duur) en dan wachten op het busje dat ons naar de nachtbus zal brengen. We gingen helaas niet met de King of Bus, leek ons wel grappig want helemaal gepimpt. Met vertraging uiteindelijk toch vertrokken in ons smalle busbedje.

VRIJDAG 27 MAART
Helemaal brak komen we om 6 uur aan in Pakse. Nachtbus is toch net iets minder comfortabel dan de nachttrein. Na een uurtje wachten de bus naar Champassak genomen. Wat Phou is de belangrijkste Khmer-tempel in Laos, dan hebben we toch een beetje Angkhor Wat gevoel. Bus zette ons af aan de ferry. We voelden onmiddellijk de hitte van Zuid-Laos. Op de ferry stond zo'n héél mooie pick-up naar ons (= dit zijn 2 veel te warm gekleedde backpackers met teveel bagage op hun rug) te glimlachen. Wij vroegen of we misschien een lift konden krijgen naar het dorpje, maar we mochten zelfs helemaal meerijden naar het tempelcomplex. Na een leuk ontbijt met hen (vader, zoon en hun oom die even terugwas uit Amerika) en een bezoek aan de tempel, konden we zelfs weer mee naar de ferry. Ze hebben ons afgezet aan de weg zodat we een busje konden nemen naar de 4000 eilanden / Si Phan Don. Na een half uur kwam er een songthaew (half falang/half Lao met hun varkens) en na drie uur stofhappen mochten we eruit. Na een kort ritje met een bootje waren we eindelijk op bestemming, Don Det. Compleet uitgehongerd (van Rogier moet ik steeds trekkerig zeggen), brak van 24 uur onderweg en helemaal onder het stof, maar na een douche, een portie noedels en een paar koude beerLao konden we weer lachen.

ZATERDAG 28 MAART
Don Det is helemaal geweldig. Geen auto's, een paar scooters en heel veel fietsen. De ideale manier om Don Det en Don Khone - aan elkaar verbonden door een tolbrug - te verkennen. We zijn naar een waterval gefietst en hebben een bootje gehuurd om naar de Irrawady dolfijnen te gaan kijken. Dit zijn zeldzame rivierdolfijnen zonder snoet. Verder hebben we gezwommen, genoten en in de hangmat gelegen. De dag afgesloten in de Reggaebar met beerlao en Lao-Lao (Whiskey) op het strand. Daar zijn we Katleen uit Weelde tegengekomen. Hoe klein kan de wereld zijn? (Weelde ligt vlakbij Turnhout - noot van de redactie)

ZONDAG 29 MAART EN MAANDAG 30 MAART
Ontbijten - hangmat - zwemmen - hangmat - eten - lezen in de hangmat - pintjes drinken - slapen en dat twee dagen lang !!

DINSDAG 31 MAART
Er moest ooit een einde aankomen. Dus maar ticket geboekt voor groot eiland (Don Khong), maar na veel overleggen en meningen van andere mensen toch maar omgewisseld voor Pakse. In Pakse slapen we in guesthouse Sabaidee 2 en na wederom veel overleg (wij zijn een echt polderkoppel) toch maar niet naar Bolaven-plateau (koffieplantages en veel watervallen), want we hebben een vliegtuigticket geboekt voor morgen naar Bangkok. We zijn dat gedoe met het Thaise visum beu en als we vliegen krijgen we 30 dagen visum. Probleem opgelost. De avond zal dienen om Rogier ervan te overtuigen dat niet alle propellervliegtuigen crashen en zeker niet op 1 april. Morgen beginnen we dus aan een nieuw hoofdstuk van onze reis en zit onze eerste maand er weeral op. Gelukkig hebben we er nog twee te gaan.

WOENSDAG 1 APRIL
Speciaal voor de mama's onder jullie laten wij weten dat wij veilig en wel weer in Bangkok zijn aangekomen. We hebben weer een guesthouse bij Khao San Road gevonden. Dit keer in één van de zijstraatjes, weer niet echt een topper, maar morgen verhuizen we naar een andere. Rogier is nu naar de kapper en waarschijnlijk doen we vandaag niets zinnigs meer. Vanaf morgen beginnen we aan ons lijst to-do-in-Bangkok: fietsen met Co van Kessel, shop till you drop, postpakket naar huis sturen, floating market en nog meer shoppen.