MAANDAG 11 MEI

Gisteren een prima vlucht gehad. We zijn enkel nog naar een eetstalletje geweest en zijn vroeg in ons bed gekropen. We hadden voor de eerste keer TV op de kamer. Hebben naar een of ander Maleisisch X-factor programma gekeken waar we niets van verstonden en dus maar van onze eigen commentaren voorzien.

Om zes uur ging de wekker weer, we moesten namelijk de bus om zeven uur hebben. Onze eerste bus ging tot aan de grens, waar we weer maar eens apart genomen werden om onze lichaamstemperatuur te meten. Er worden hier overal serieuze maatregelen genomen tegen de swineflu. Na de Brunei-immigratie stond bus nr 2 op ons te wachten. Na een halfuurtje rijden stopte die aan een kanaal en werden we eruit gezet. Even wachten op een bootje en ja hoor aan de overkant ... de derde bus. Die reed maar tot Serai, maar geen nood, want vlak ernaast stond bus numero vier. Deze bus had wel zin om een behoorlijk afstand te rijden want zij bracht ons naar Bandar Seri Begawan (BSB), hoofdstad van Brunei (maar dat wisten jullie natuurlijk allemaal al). In de bus zat ook een Engels meisje, Sarah. Zij is van plan om zes maanden te reizen en te werken op een kamelenboerderij in Australië (?). Ze vond Maleisië ook erg mooi, maar wel duur (klopt zeker in vergelijking met Laos en Thailand en blijkbaar ook met Indonesië). Samen gingen we op zoek naar een hostel en toen bleek dan een singlekamer voor haar even duur was als een double, heb ik voorgesteld om een triple te nemen, want dat zijn meestal de goedkoopste kamers. Niet in Brunei dus! Enfin, wij komen niet echt goedkoper uit maar zij wel en wij hebben onze goede daad voor de dag weer gehad.

Snel onze bagage droppen en dan sightseeing. Eerst naar de Omar Ali Saifuddien moskee. Pappa van de huidige sultan heeft die laten bouwen en heeft daar maar liefst 1 miljard euro voor betaald. Maar de koepel is dan ook van bladgoud Venetiaans mozaiekglas, het marmer is Italiaans, het graniet komt uit Shangai én de tapijten komen uit België! De moskee is schitterend en we hebben wel vijftig foto's gemaakt (geen nood die komen niet allemaal in het fotoboek of diavoorstelling). Daarna naar het Royal Regalia Building om een selectie van cadeautjes en souvenirs te bekijken die de huidige sultan heeft gekregen van andere landen. Er was ook nog een hele zaal gewijd aan de dag van zijn kroning. Veel teveel dus ergens halverwege hebben we het opgegeven. We hadden ook met Sarah afgesproken om een boottochtje te maken. 25000 mensen in BSB wonen nog steeds in paalwoningen en dat willen wij wel eens van dichtbij bekijken. De kapitein laat ons ook nog even het laatste nieuwe paleis van de sultan zien. Blijkbaar het grootste ter wereld en het is al zijn derde. Dit nieuwe optrekje van hem heeft maar liefst 1.778 kamers met 257 WC's, 18 liften en 44 traphallen. Die twaalf kinderen en drie vrouwen van hem kunnen zich dus wel vermaken. Jammer dat je dat niet mag bezoeken. Brunei is ongeveer even duur als Singapore, maar Singapore ziet er wel mooier uit. BSB is eigenlijk ook maar een scheet groot, het hele Brunei trouwens. Maar de sultan zorgt niet alleen goed voor zichzelf, ook voor zijn onderdanen. Gezondheidszorg en scholen zijn helemaal gratis. Lang leve de olie!!

Nu net gedoucht, nog even boekje lezen en dan daarna terug de hitte in om iets te zoeken om te eten. We gaan ook nog even langs de moskee want die schijnt dan zo mooi verlicht te zijn.

DINSDAG 12 MEI

We dachten dat de bus vertrok om 7 uur, maar om 6.10u zagen we al een aantal backpackers lopen. Snel alles in de tas stoppen en gaan. Gelukkig dat we hen zagen, want de bus vertrok al om 6.30u. Deze bus zette ons af aan de jetty om de boot de nemen naar Pulau Labuan. Vanaf dit eiland moesten we dan nog een ferry nemen naar Kota Kinabalu. Labuan is één van de vele tax free eilanden van Maleisië en dus zijn we nu de trotse bezitters van een fles donkere rum (helaas wel Bacardi en geen Flor de cana) van negen jaar oud. Dat heeft ons toch wel bijna 6 euro gekost en dat voor 1 hele liter!! Die houden we voor na de berg. In KK (Kota Kinabalu) zijn we terecht gekomen in de Beach Lodge. Heel klein gezellig guesthouse met maar 6 kamers, het leek wel een soort van homestay, want om vijf uur kwam de vaders des huize thuis van het werk met de twee dochters. Die dochters hebben de hele avond gehuild en de ouders voor de TV gehangen, terwijl wij eigenlijk ook een filmpje wilden zien. Niet echt klantvriendelijk zeg maar.

WOENSDAG 13 MEI

Vandaag is de grote dag van de waarheid. We hadden al gebeld en gemaild met Sutera Sanctuary Lodges (diegene die de accomodatie op de berg bezitten), maar steeds tevergeefs. Alles volgeboekt! Laatste poging: langs kantoor gaan. Nog even getwijfeld of we omkoopkoekjes en chocola zouden moeten meenemen, maar we kregen direct goed nieuws te horen. Er was nog plaats, maar het was wel morgen en we moesten in twee verschillende hutten slapen in onverwarmde dorms. Maakt niet uit, we nemen het. Daarna nog maar snel Sipadan geboekt bij Borneo divers. De laatste dagen van onze reis zullen wij dus op een resort zitten. Daarna snel naar onze familie om uit te checken en de bus naar Mount Kinabalu park te nemen. We hebben een kamer genomen buiten het park omdat die goedkoper zijn, maar deze (D'villa lodge) heeft ook een schitterend uitzicht over het gebergte. We zijn nog even naar het park gelopen om ons te registreren en daarna onze tas gepakt. Vroeg naar bed want morgen beginnen we aan de beklimming van Mount Kinabalu.

DONDERDAG 14 MEI

Slecht geslapen: koud, zenuwachtig, maar vooral lastig gevallen door 3 mannen die om half twee arriveerden en ook een bed in de dorm wilden. Ze maakten veel teveel lawaai, kregen vaak telefoon en om half zes moesten zij tot Allah bidden. Om gek van te worden!!

Na het betalen van gids en ophalen van lunchpakket werden we met een taxi naar Timphon gate (1800 m) gebracht. Hier is het zover! Vandaag moeten we 6 km wandelen naar Laban Rata (3200 m) waar we zullen overnachten. Het was een mooie wandeling door verschillende soorten vegetatie. De eerste drie kilometer gingen vlot daarna werd het lastiger. Het werd ook steeds kouder, maar we zijn er geraakt. Snel een droog t-shirt aan. Nu vonden we het wel erg dat we niet samen op de kamer sliepen én het ergste van al was dat wij niet in het hoofdgebouw én restaurantgebouw sliepen. Onze hutten lagen nog 200 meter hoger!! Omdat onze kamers niet verwarmd waren en ik heel veel schrik had van de kou besloten we een bed te delen.

Het buffetdiner was erg lekker!! Gebakken banaan en chocoladecake en dat mag nu allemaal want je hebt veel energie nodig, dus geen schuldgevoel. Slapen was minder aangenaam, wel lekker knus en warm, maar er zat een muis op de kamer. Stoere held Rogier heeft alle gaatjes in de raamkozijnen opgevuld met gordijnen, maar was toch bang dat ze nog ging terugkomen. Ze was namelijk op mijn haar gevallen en dat in onze duurste accomodatie tot nu toe!

VRIJDAG 15 MEI

De wekker ging om 1.45u. Na het ontbijt gingen we in file de berg op. Héél traag ging het tot we aan touwen kwamen. Daar moesten we ons optrekken en over de reling lopen. Velen zijn hier teruggekeerd en kleinere groepjes werden gemaakt. Wij bleven heel rustig lopen want het zou veel te kou zijn op de top om langer dan 15 minuten te blijven en het zou jammer zijn dat je voor zonsopgang terug moest. De laatste 200 meter waren vreselijk afzien (allé, daarvoor ook) je zag de top en hij kwam maar niet dichter. Maar we zijn er geraakt en hebben de zon een stuk zien opkomen. Snel wat foto's gemaakt en gezoend (ons licht staat nog op groen, knalgroen zelfs). Rogier kreeg heel veel last van koude vingers en de wind was enorm. De afdaling was misschien nog mooier dan de top. De top had ook iets claustrofobisch zo met 30 man en er kwamen er steeds meer bij. De zon gaf het hele lanschap kleur en verdreef de wolken.

Om half acht waren terug bij Laban Rata voor een tweede ontbijt. Om half negen begonnen we aan de afdaling. Onze gids, Wilbert, heeft ons nog pitcher plants laten zien. De laatste twee kilometers waren een hel voor de knieën. Om half een waren we beneden en kregen we weer eten. We hebben volgens mij nog nooit zoveel gegeten. We hadden nog plannen om naar de hot springs te gaan, maar Rogier voelde zich niet zo lekker (misschien wel teveel gegeten) en dan moesten we weer 2 busjes nemen en we waren zo moe. Kortom, we zijn gewoon terug naar D'villa gegaan en hebben de namiddag geslapen. 's Avonds nog gekaart en rum gedronken op de overwinning.

ZATERDAG 16 MEI

Ik voel alle spieren in mijn lichaam en trappen zijn een hel. Zelfs het kleine opstapje vooraan in de bus is een marteling. Gelukkig is het maar 1 bus vandaag. We gaan naar Sandakan en proberen een toertje te boeken naar een schildpaddeneiland. Helaas blijkt het vandaag zaterdag te zijn en zijn ze enkel in de voormiddag open. Doemme!! Morgen is het zondag dus dat zal niet beter zijn. Ok, dan maar plannen omdraaien, flexibel als we zijn. Morgen naar Sepilok Oerang-Oetans (of hoe schrijf je dat) en eind van de week naar schildpaddeneiland. We zitten in het Mayfair hotel in Sandakan en elke kamer hier heeft een gigantische flatscreen met dvd-speler. Bij de receptie liggen honderden dvd's gratis ter beschikking. Rarara, hoe zullen wij onze avond doorbrengen??