MAANDAG 17 MEI

Yoehoe!! Eindelijk vertrekken we op vakantie. Weken, zelfs maanden naar uitgekeken en nu is het zover. We hadden om 7u de wekker gezet zodat we zeker om 9u konden vertrekken naar Schiphol. Ik stond nog maar net onder de douche toen het bericht kwam dat we teletekst moesten opzetten. Alle vluchten tot 14u gecancelled omdat de IJslandse vulkaan weer even van zich liet horen. Kort daarna kregen we te horen om toch naar Schiphol te gaan omdat de vlucht gepland stond voor 15u. Iedereen stond om 14.30u klaar bij de gate om te vertrekken, alleen mochten we het vliegtuig niet in. Er werd gevraagd om 20 minuten te wachten en toen nog een keer en nog een keer en tot slot mochten we eindelijk boarden. Zit net iedereen op z'n plaats of de kapitein vraagt of we 20 minuten kunnen wachten want er zijn problemen met de remmen. Na 20 minuten komt het bericht dat we nog anderhalf uur moeten wachten want de remmen zijn blijkbaar flink kapot. We zouden pas om 8 uur vertrekken, wat we ook gedaan hebben. Gelukkig was het vliegtuig niet vol en hadden we drie stoelen ter onzer beschikking.

DINSDAG 18 MEI
Rond half twee geland in Kuala Lumpur. Er stonden verschillende mensen klaar om ons te helpen met de overstap. Wij kregen een lunchvoucher en twee vliegtickets: met Malaysian Airlines naar Jakarta en met Garuda Airlines naar Yogjakarta. Na het lange wachten en het snel rennen - want we moesten ook nog een visum en onze bagage ophalen - kwamen we rond 21u aan in Yogjakarta. Een hotel boeken vooraf bleek ons niet nodig want we zouden rond 9.30u aankomen en dan hadden we alle tijd. Gelukkig hadden we snel een leuke losmen (soort van hostel) in het centrum van Yogja gevonden en zaten we om 22u aan onze eerste Bintang (pintje).

WOENSDAG 19 MEI
Lang geslapen want we werden pas wakker om 11u. In de lonely planet staat een leuke wandeling die je brengt naar alle hoogtepunten van de stad. Dat leek ons een goed idee omdat we al een dag zijn kwijjt gespeeld. We zijn naar de lokale markt, een fort uit de Nederlandse tijd, een museum met Javaanse kunst en naar de zwembaden van de sultan (ook wel het waterkasteel genoemd) geweest. Rondgedwaald in de kampung rond het waterkasteel en daarna een late lunch bij Via Via. Dat is een Belgisch reizigerscafé die op verschillende plaatsen in de wereld zitten. Omdat we nu wel erg ver van het hotel zitten, besloten we op terug te gaan met de becak (riksja; pousse pousse met fiets, tuk tuk zonder motor). Hele ervaring om midden op het kruispunt op de eerste rij te zitten. Na een verfrissende duik in ons zwembad (blijkbaar heeft hier iedere fatsoenlijke accommodatie een zwembad) hebben we de dag afgesloten met een heerlijk mie goreng en nasi goreng gepaard gaan met enkele bintangs. Nog even melden dat het hier ontzettend warm en vochtig is. De temperatuur is hier ongeveer 35 graden. Toeristen hebben we voorlopig nog niet veel gezien. Het lijkt erop dat we het rijk voor ons alleen hebben.

DONDERDAG 20 MEI
Vandaag wel wat vroeger op want we gaan het Kraton bezoeken. Dit is het paleis van de sultan in het midden van de stad. Oppervlakte van zijn optrekje met bijgebouwen en tuinen is ongeveer één vierkante kilometer. De gebouwen zijn aardig om te zien maar de collectie huishoudgerief en stamboom was net wat minder interessant. Ook omdat ons Indonesisch nog niet zo goed is en extra uitleg in het Engels daar doen ze hier niet aan. Terug op weg naar onze losmen werden we weer een beetje lastiggevallen door de becak-mannen, maar het zijn echt lieverds in vergelijking met de Tuktuk-mannen in Bangkok. Een Indonesiër is veel te vriendelijk om echt opdringerig te kunnen zijn. Na weer een verkoelende duik in ons zwembad checken we uit en besluiten om met de lokale bus naar het busstation te gaan. Het leuke aan Indonesië is ook dat taxi- en becak-chauffeurs je helpen als ze doorhebben dat je geen gebruik wil maken van hun diensten. Ze wijzen je welke kant je op moet, waar je moet gaan staan en hoeveel je moet betalen. Wij zijn met verstomming geslagen. In de busterminal zitten we dan ook in no-time op de juiste bus naar Borubudur. Na een dolle rit van optrekken (gas geven) en bruusk stoppen omdat er weer iemand uitmoet, komen we aan in Borubudur. Dit is een klein dorpje dat is ontstaan voor toeristen. Er zijn wat restaurants, hotels en supermarkten, alleen bijna geen toeristen te zien. De meeste toeristen komen hier namelijk ‘s ochtends met een grote touringcar aan en vertrekken na de lunch terug naar Yogjakarta. Jammer, wat wij hebben ontzettend genoten van onze namiddagwandeling. Iedereen is ontzettend aardig en wil met je op de foto, Engels tegen je praten, je een (gratis) lift geven of gewoon goeiedag zeggen. Omdat ons hostel (Lotus II) geen restaurant heeft, besloten we om bij het zusterhostel te gaan eten. Twee stevige kerels begonnen daar spontaan tegen ons te praten. Blijkbaar zaten we bij Richard en Patrick in het vliegtuig. Oeps! Samen gegeten en daarna door de regen terug naar ons hostel. Hierover willen we nog graag vertellen dat we een ongelooflijk grote kamer hebben (bijna even groot als ons hele huis) én een ontzettend leuke veranda met uizicht op de rijstvelden. Rogier wil hier blijven en niet meer verder reizen (daar zou de vlucht van morgen en overmorgen ook mee te maken kunnen hebben).

VRIJDAG 21 MEI
We hadden de wekker om 5 uur gezet omdat de Borubudur het mooiste is bij ochtendlicht en om 6 uur gaat het open. We lagen al om 4 uur klaarwakker te wachten tot het 5 uur is. ‘s nachts zingen de Boeddhisten en Moslims om ter hardste. Clash of the religions! Niet zo heel goed geslapen in ons paleisje, maar we stonden toch keurig op tijd aan de ingang van het grootste Boeddhistische monument (één van de 7 nieuwe wereldwonderen). Snel naar de top om de wolken te zien wegtrekken. Magnifiek uitzicht en een kolossaal monument!! Nog aangesproken door studenten Engels die hun examen aan het afleggen waren: praat met toeristen en de leraar maakt een foto. Hilarisch, maar wel erg leuk en gezellig. Na drie uur te hebben rondgelopen, zijn we terug naar het hotel gegaan om te genieten van het ontbijt op onze veranda. Omdat we beiden zo slecht geslapen hadden, leek het ons wel een goed idee om nog even een siësta in te lassen, jammer dat de Boeddhisten dat geen goed idee vonden en weer begonnen te zingen. Met paard en koets (die van u was toch mooier, Gwen) naar de Mendut tempel en van daaruit de bus naar Yogjakarta om met een andere bus door te gaan naar de luchthaven. We vliegen namelijk vandaag van Yogjakarta naar Denpasar op Bali omdat we morgen doorvliegen naar Maumere op Flores. Alleen blijken er op Bali iets meer toeristen rond te lopen, want Rogier krijgt steeds 'We're full' te horen. Hopelijk loopt dat nog goed af of we slapen een nachtje op de luchthaven.

ZATERDAG 22 MEI
Het liep nog goed af, want we vonden nog een kamer. Achteraf zorgen om niets want wie Kuta of Legian kent, weet dat er ontzettend veel plaatsen zijn waar je kan slapen. Na daar een nachje te slapen, weten wij ook één ding zeker: hier komen we niet terug. Leek wel op Lloret de Mar, Ko Phangan of een ander partyplaats. ‘s Ochtends nog snel even het strand bekeken, ontbeten en dan met de taxi weer naar de luchthaven. Daar aangekomen hebben we al snel ontdekt dat we nog een tussenstop moesten maken op West-Timor, Kupang. Niet naar de goesting van Rogier, maar helaas niet veel aan te doen. Ik vond het een mooie vlucht en Rogier was heel blij toen hij met beide voeten op de grond stond in Maumere. Eindelijk waren we in Flores!! We hadden al contact opgenomen met Gading Beach Hotel omdat zij gratis transport regelen. Dino stond ons op te wachten met een bordje: Mr Rojer. Hij had 3 jaar in Amsterdam-Oost aan de Dappermarkt gewoond. Vent had dus veel praatjes en probeerde ons een dure privétocht aan te smeren. Het hotel lag leuk aan het strand met een restaurant dat de zeebries vangt. Zeewater was erg warm en duurde lang voor het diep werd. Na het diner nog even naar de bar geweest die naast ons hotel lag. Blijkbaar waren we de eersten, want toen de eerste lokale mannen binnenkwamen werden kortgerokte dames in een hok gestopt met ramen. De mannen kozen dan hun gezelschapsdame uit, terwijl de manager vrolijk karaoke aan het zingen was. Hoe het afgelopen is, weten we niet, want we zijn er maar stilaan vandoor gegaan. Wel kan ik nog vertellen tot hoe laat het geduurd heeft, want de muziek stond heel erg hard. Weer een slechte nacht geslapen, hopelijk zullen we binnenkort eindelijk wel eens een keer goed slapen.

ZONDAG 23 MEI
Gisteren hadden we een shared taxi (hier een Toyota Kijang) geregeld voor 75.000 Rupiah (ongeveer 7,5 euro) per persoon. Alleen wisten wij niet dat hij shared was. Wij dachten dat we met vieren gingen: wij, Andy en nog een andere toerist die we niet kenden, maar als er toch een auto gaat naar Moni dan kunnen we hem maar beter vullen. Dus zaten we met z'n achten (inclusief chauffeur) in de auto en nog een heleboel pakketjes die ook mee moesten. Desalniettemin hebben we ontzettend genoten van de rit. Prachtig landschap: rijstvelden, hoge bergen, ongerepte bossen en kleine bamboehuisjes. Gemiddelde snelheid is 30 km/u omdat de wegen erg bochtig zijn. Na ongeveer een rit van 4 uur kwamen we aan in Moni, maar misschien moet ik kort eerst iets vertellen over Andy. Andy is een backpacker die al 7 maanden onderweg. Hij zat bij ons in het vliegtuig naar Maumere en ging met ons mee naar het hotel en sindsdien is hij nog steeds bij ons (en ik schrijf dit op dinsdag). In de auto hebben we ook Graham ontmoet. Een gepensioneerde, Britse leerkracht die werkt op Papua-Nieuw-Guinea (PNG voor de kenners). Hij heeft problemen met z'n werkvisum en neemt dus even een korte break op Flores. Met z'n vieren een goeie prijs afgesproken in het Bintang Guesthouse. Het hostel heeft ook een bemo (soort van mini-busje met een hels kabaal dat vaak als openbaar vervoer dienst doet) en die brengt ons morgenvroeg naar de top van de Kelimutu. Na lunch nog even door het dorpje gelopen en naar de waterval geweest. Onderweg veel bekijks van kinderen. Ze houden er hier namelijk van om te poseren voor de foto. Je laat ze dan de foto zien dan roepen ze snel Thank you en dan lopen ze al giechelend weg. Elke keer opnieuw. ‘s Avonds gedineerd met Graham, Andy, een Spanjaard en Jan. Jan is een man uit Tilburg die probeert alle land van de wereld te bezoeken. Hij doet het niet zomaar snel snel maar brengt aan elk land een uitgebreid bezoek. Volgens zijn eigen berekening heeft hij er nog 40 te gaan. Snel naar bed want de wekker gaat om 4u, want schijnbaar mag je de zonsopgang niet missen.

MAANDAG 24 MEI
Weer slecht geslapen wat er was een gevecht tussen katten op ons dak. Met z'n vijven (‘s avonds was er nog een Australiër gearriveerd die het plan heeft de hele wereld rond te rijden. Hij is al 1 jaar onderweg en heeft enkel nog maar Australië gedaan) zaten we in de krakkemikkige bemo steil omhoog naar Kelimutu. Bij elke bocht dacht ik dat hij achteruit ging gaan, maar we zijn toch boven geraakt. Na een korte wandeling van ongeveer 30 minuten komen we aan op inspiration point. Even wachten en dan zien we de zon opkomen. Helaas maar heel kort want al snel verdwijnt de zon achter de wolken. We blijven wachten tot 7.30u en de zon komt steeds hoger en doet alle wolken verdwijnen. Ongelooflijk schitterend uitzicht op drie meren met verschillende kleuren (turkooise, donkergroen en zwart). Het water lijkt net op verf. Na honderdduizend miljoen foto's gaan we samen met Johannes naar beneden. Johannes is iemand die elke dag naar het uitzichtpunt komt om toeristen koffie, thee en sarongs te verkopen. Ik begin een 'praatje' met hem en duidelijk te hebben gemaakt dat ik geen sarong hoef, vraagt hij ons mee op de koffie bij hem thuis. Samen met hem dalen we af langsheen akkers en rijstvelden tot we bij zijn huis aankomen. We krijgen thee en bananen en daarna moet ik toch even meekomen kijken naar het weefgetouw van zijn vrouw. Ze hebben in hun huis ook enkele foto's hangen met toeristen. Rogier maakt een familieportret en we beloven de foto's op te sturen. Na toch maar een sjaal te hebben gekocht, nemen we afscheid en dalen we verder af. Het blijkt toch iets lastiger zonder Johannes want bij elk kruispunt staan we weer in dubio. Na een paar keer goed gokken, herkennen we de waterval die we gisteren bezocht hebben en staan we weer op de asfaltweg. Na een deugddoende douche (die ook erg nodig was) eten we snel ons ontbijt en stappen we op de bus naar Ende. Deze rit is niet meer dan 52 kilometer maar duurt toch iets langer dan 2 uur. De wegen zijn weer erg bochtig en dwars door de bergen. Dit zorgt weer voor fantastische landschappen. In Ende nemen we een bemo naar de andere busterminal en droppen Graham in het centrum. Hij blijft hier een nacht en reist dan door naar Labuanbajo. Andy en wij reizen naar Riung, een klein vissersdorpje met 17 eilandjes voor de kust waar het prachtig snorkelen schijnt te zijn. Om 19 u - als het al een tijdje pikdonker is - komen we eindelijk aan in Riung. We hebben een kamer geboekt bij het missionariscentrum Pondok SVD. Het was een pittige busrit maar we hebben veel gezien onderweg (bergdorpjes, vlaktes, schoolkinderen in uniform, bamboebossen, valleien en de zee). Na een ijskoude douche bestellen we een uitgebreid menu (voor 5 euro pp) met kip, vis, rijst, noedels, groenten, kroepoek en fruit. Samen met een paar koele bintangs de perfecte afsluiter van een lange dag.

DINSDAG 25 MEI
Lekker lui dagje, want we hebben niets gepland. Beiden hebben we eindelijk een keer goed geslapen. Na het ontbijt van pannenkoeken trekken we het dorpje in. Al snel blijkt dat het simpele kruispunt vlak naast onze slaapplaats het centrum van het dorpje is. Ahum, dat stelt dus niets voor. We lopen naar de haven en het mangrovebos. De vriendelijke havenmeester regelt voor ons 2 ojeks (brommers) waarmee we naar Gunung Watuzapi (een berg vlakbij) gaan. Van op de top heb je een mooi uitzicht over de 17 eilandjes die er eigenlijk 21 zijn, maar de regering vond 17 een mooie verwijzing naar hun Onafhankelijkheidsdag (17 augustus). Daarna liepen we nog een klein stukje door naar het dorpje beneden. Na een uurtje werden we opgehaald door onze motorrijders en weer keurig bij Pondok voor de deur afgezet. Rogier ging nog een rondje door het dorp maken en ik een korte siësta. Om een uur of twee zijn we iets gaan eten in een tentje dat Andy (ja,ja, nog steeds bij ons) had ontdekt tijdens zijn ochtendwandeling. Daarna zijn we doorgelopen naar Nirvana bungalows (was volgeboekt door lokale mensen) om met Tam onze boottocht van morgen te bespreken. Hij is een aangename vent en we kwamen al snel tot een overeenkomst. Voor 20 euro per persoon hebben we morgen boot, kapitein, lunch, snorkelmateriaal en entreegeld. Snel terug naar het centrum van het dorp want we horen luide muziek. Op 3 juni zijn er lokale burgemeester- en vice-verkiezingen voor het district. Lijstnummer 1 van Dhr Piet Jos en Dhr Benidictus (oftewel Piet-Beni) geeft een groot zang/speechfestijn. Blijkbaar slapen Piet en Beni en ook nog een paar andere belangrijke personen bij ons in het gebouw. Na een kort praatje met Felix vraag ik om een pet voor Rogier (zijn nek is ongeveer tomaatrood) van Piet-Beni. Prompt moet een jonger gastje zijn pet afdoen (oei, dat was nu ook weer niet de bedoeling, maar hij zou een ander krijgen). Net nadat zij vertrokken zijn, komt de Sawadee groep aan. Ook zij slapen in deze plaats, wat eigenlijk logisch is want zoveel is er niet. Ik stel mezelf even voor aan de lokale reisbegeleider, die op zijn beurt mij aan Loes voorstelt. Loes is diegene die samen met ons de Rinjani gaat beklimmen. Het klikt dus dat komt vast in orde. We besluiten om vanavond weer daar te eten.

WOENSDAG 26 MEI
Ontbijt om 7 uur en om 8 uur staan we aan de haven. Eerst varen we naar een eiland waar heel veel flying foxes hangen. Zij doen zich 's nachts tegoed aan al het fruit dat in deze regio groeit. Van daaruit varen we naar het eerste eilandje waar we kunnen snorkelen. Mooie kleurrijke vissen, maar niet echt mooi koraal. De tweede snorkelplaats is bij pulau Tiga. De kapitein duidt de plaats aan en vaart daarna verder naar het strand. Dit was echt een hele mooie plaats: veel vissen en verschillende soorten zacht en hard koraal in alle kleuren van de regenboog. Als we na een uurtje bij de boot aankomen, merken we dat de kapitein vissen voor ons aan het grillen is. Het strand en het eiland zijn onbewoond en de kleur van het water heeft alle tinten blauw. We kunnen er niet bij dat het hier zo mooi is en dat we de enige toeristen zijn. Na de lunch snorkelen we nog een beetje verder en ontdekken een mooie muur met nog mooier koraal. Dit klinkt vast allemaal te mooi en schitterend, maar ik kan er niets aan doen want het was ook gewoon keischoon. Daarna gaan we naar het bekendste eiland, pulau Rutong. Hier is ook de Sawadee-groep. Er valt niet zoveel te zien met snorkelen en na een stukje over het strand besluiten we om terug te gaan. Rogier en ik voelen ook dat we ondertussen toch nog verbrand zijn. We hebben allebei met t-shirt aan gesnorkeld. Andy heeft nergens last van, maar na 7 maanden strand en dergelijke is dat ook niet te verwonderen. Na de douche en tubes aftersun (Rogier: knieholtes en kuiten Kim: zonnebrilgezicht en linkerschouder) gaan we eten bij Liqueen, het enige andere tentje dat open is en waar we gisteren ook al waren. Verse inktvis gegeten. Vroeg naar bed want de enige bus naar Bajawa komt ons om 6 u ophalen.

DONDERDAG 27 MEI
Na eerst een halfuur rond te rijden door het dorpje vertrekken we dan toch. Wat mij betreft zit de bus goed vol en kunnen we MAAR er kan er nog altijd eentje bij. Op een gegeven moment kan er echt niemand meer bij (er zit dan ook ongeveer 45 man in een 20 personenbusje) en weigeren ze zelfs mensen. Morgen komt er weer een bus. We hoeven jullie niet te vertellen hoe blij we waren toen we in Bajawa aankwamen en mochten rechtstaan. Bajawa ligt in de bergen en dat zorgt voor een koelere temperatuur. We nemen afscheid van Andy. Hij wil snel naar Labuanbajo omdat daar de toeristen en de bars zijn. Na het inchecken in een hotel (Edelweiss - what's in a name?) nemen we een ojek naar de bergdorpjes. We zijn op weg naar Bena, één van de traditionele dorpjes op de flanken van een vulkaan. De brommerbestuurder vertelt honderduit: hier koffie, daar bananenbomen, cacao, avocado's, mango, vanille en ga zo maar door. Erg informatief alleen jammer dat hij om de drie woorden met zichzelf moet lachen. Als we de eerste keer bergop rijden, zegt hij dat we traag rijden (?) omdat ik zo dik ben. Nu is hij helemaal mijn vriend niet meer. Later maakt hij hetzelfde grapje nog een keer tegen Rogier (over mij welteverstaan). We stoppen onderweg bij een uitzichtpunt en van daaruit zien we de typische huizen van de traditionele dorpjes. Blijkbaar komen alle toeristen (de enkelen die er nu rondlopen) in de voormiddag en dat maakt dat wij weer het rijk alleen hebben. Elk huis heeft wel wat sjaals hangen maar de dames zijn zeker niet opdringerig. Ze hebben er speciale monumenten om hun mannelijke en vrouwelijke voorouders te vereren. Verdere uitleg zullen we jullie besparen. Onze ojek-mannen hebben zich ondertussen geïnstalleerd bij een familie en lunchen samen. Ook wij worden er bij gevraagd om mee te eten. Rogier ziet dat niet zo zitten, dus probeer ik beleefd alle gerechten: cassave, geroosterde mais met nog iets en een groene groente die naar spinazie met veel teveel chili smaakt. Hierbij drinken ze arak, zelf gestookte alcohol van de palmboom. Rogier vindt het nog wel best smaken, ik iets minder. Onze chauffeurs vinden het ook erg lekker. Zo lekker dat als we ze terug zien bij de brommers ze uren in de wind ruiken. We besluiten om te passen voor het ritje naar het meer en nog een ander dorp. Dit nieuws of de arak heeft hem (mijn chauffeur) slechtgezind gemaakt want hij verteld niets meer. Net voor we in Bajawa aankomen krijgt onze motor zogezegd pannen en stopt hij ons snel in een bemo. Ach, het begon net te regenen dus wij vonden het prima dat we nu droog zitten. Nog even kort vermelden dat toen we aankwamen in Bena de campagneploeg van nummer 6 er ook was. Snel Rogier's pet wegstoppen, handjes schudden en veel succes wensen met de campagne. Terug in Bajawa is het relaxtijd: lunchen, boekje lezen, verslag bijwerken, .... Het regent toch dus een ideaal moment. Morgen weer vroeg op, want we hebben net besloten op Ruteng te skippen en kiezen voor de 10-uur bus naar Labuanbajo. We zijn klaar om te gaan duiken en wat liggen op het strand.