VRIJDAG 28 MEI
Om 6.30u staan we helemaal klaar langs de kant van de weg voor ons hotel om de bus naar Labuanbajo te nemen. Zoals gewoonlijk stoppen er heel veel mensen om te vragen waar we naartoe gaan. Zij brengen ons dan wel tot daar of naar de busterminal. Vriendelijk slaan we elk aanbod af, maar dan stopt er voor de tweede keer dezelfde auto. Ze stappen uit en proberen ons uit te leggen dat we voor dezelfde prijs als de bus met hen mogen meerijden. Ik vraag even aan de dame van het hotel of het geen probleem geeft voor de bus omdat we die gereserveerd hadden. No problem sir (man of vrouw maakt niet uit, iedereen wordt sir of mister genoemd), snel probeert ze de prijs voor de autorit nog te verhogen omdat ze merkt dat ze maar dezelfde prijs als de bus vragen. Die vlieger gaat niet op en de jongens willen ons graag meehebben, want anders verdienen ze niets. Ze hebben een toertje met toeristen maar die moeten ze ophalen in Labuanbajo. Mooi voor ons want in zo'n 4WD zit je een stuk comfortabeler en dit keer was de hele achterbank en koffer enkel voor ons en onze spullen. Aardige, jonge gasten die ook nog eens elke keer wilden stoppen als Rogier een foto wilde maken. Krijg maar eens uitgelegd aan een buschauffeur of hij even kan stoppen omdat je graag een foto wil maken van het landschap. We stoppen verschillende keren want het landschap is weer niet normaal mooi. Vlakbij Bajawa is er een prachtige vulkaan die deze ochtend niet in de wolken zit, daarna komt een mooie baai voorbij, we rijden langs lokale arak-stokerijen om daarna weer de bergen in te gaan. Bij Ruteng zitten we op een soort van plateau met prachtige spinnenwebachtige rijstvelden. We weten niet waar eerst kijken. Als ik halverwege de rit vertel dat ik naar de toilet moet, stoppen ze bij een stenen huis en vragen ze of ik eventueel naar de wc mag. We kopen mandarijnen en koekjes en delen die met onze nieuwe vrienden. De bijrijder is helemaal weg van mijn iPhone en toont vol trots zijn nieuwe Nokia (het laatste nieuwe modelletje by the way). Ondertussen maakt hij nog een dertigtal foto's van ons en hem met de iPhone. Om 14u komen we aan in Labuanbajo en checken we in in het Gardena hotel. Andy (die vanuit Ruteng de bus had genomen) bleek maar een halfuur voor ons te zijn aangekomen. Na wat communicatieproblemen over wel of geen kamers vrij, kregen we toch een kamer. De bungalows liggen op een helling zodat je een mooi uitzicht hebt over de baai. Hier vermaken we ons wel de volgende dagen. Graham (de Engelse leerkracht die in PNG woont) is er ook en we praten weer even bij. Na de lunch verkennen we nog even het dorpje en gaan op zoek naar een ATM. We hebben ons ingeschreven voor de Perama boot die 1 juni vertrek en op 3 juni aankomt in de haven van Lombok. Hiermee besluiten we om niet naar Sumbawa te gaan. We horen niet veel positieve verhalen en kiezen voor meer tijd op Lombok. ‘s Avonds eten we bij The Lounge omdat er wifi is en dat hebben jullie gemerkt omdat ein-de-lijk ons eerste verslag online kwam, maar ook omdat ze pizza en spaghetti hebben.

ZATERDAG 29 MEI
Vandaag een dagje niets doen. We slapen tot 7 uur (je wordt hier vroeg wakker, want het wordt snel warm én de imam lijkt naast ons bed te staan) en gaan ontbijten. Ontbijt is bij de meeste accommodaties inbegrepen en het stelt dus ook niet veel voor. Koffie of thee en 1 zoet broodje. We hebben een leuke veranda aan onze bungalow en Rogier leest zijn boek uit (nog steeds weet hij niet of hij het al gelezen had of niet). Vervolgens even naar een internetcafé omdat we problemen hebben met onze foto's. Blijkbaar hadden we ze opgeslagen in 'verborgen folders' en zag ons pc'tje ze daarom niet. Misschien gaan we morgen duiken dus daar ook even naar informeren. Een reisbegeleidster van Sawadee werkt hier en ze had gezegd dat we bij haar moesten langskomen. Christa was er niet want ze is op een 3-daagse duiktrip. Jammer, dan maar een andere organisatie. Na al dat geregel was het hoogtijd om echt te beginnen met het niets doen. We nemen een ojek naar de strand aan de andere kant van de baai. Het publieke strand heeft niet echt een strand, dan maar even kijken bij het luxehotel. We vragen aan de poolboy of we gebruik mogen maken van de strandzetels. Geen probleem want er zijn toch geen andere gasten. Zalig namiddagen niets doen. En daar lees ik mijn boek uit (leestip: Winter in Madrid - C.J. Sansoms). We lopen nog wat rond in het dorpje, nemen een late lunch van kipsate's (de pindasaus smaakt steeds beter, misschien ga ik het straks nog lekker vinden) en keren dan terug om te gaan douchen en foto's uit te kiezen voor de blog.

ZONDAG 30 MEI
Komodo Nationaal Park is niet alleen bekend voor de Komodo-varanen (dragons) maar ook voor de ongelooflijke onderwaterwereld. Sommige van de divesites behoren tot de beste van de wereld. Vooral mantarays worden hier vaak gezien en die willen wij ook wel eens graag zien. Er is een bepaalde duikplaats die mantapunt heet, maar daar was de duikplek gisteren al geweest en dus kiezen ze voor vandaag andere sites. Voor ons maakt het niet uit, want wij vinden veel dingen mooi. Jammer aan deze plaats is dat het geen gemakkelijke duikplaatsen zijn omdat er veel stroming is. Reefseekers (de duikclub waarmee wij gingen) probeert altijd divesites te vinden met minder stroming. Maar dat kan niet altijd en stroming wisselt hier snel. Dat merken we al tijdens onze eerste duik, White Sands. Mooie duik met white tipped reef sharks, hawkesbill turtle, lionfish, scorpionfish, .... en een close encounter met een manta ray!! Geweldige grote beesten zijn dat. Ook de tweede duik was indrukwekkend: trumpetfish, juvenile batfish, ribbon eel en vissen in alle kleuren van de regenboog. Het park zelf bestaat uit verschillende bewoonde en onbewoonde kleine eilandjes. Terug in de haven gaan we naar ons hotel om te douchen en dan tijd voor een visje op de bbq.

PS: Inès: ik heb aan je gedacht maar had geen internet, maar hopelijk had je een leuke dag en alsnog gefeliciteerd!!

MAANDAG 31 MEI
Duiken was zo goed bevallen dat we vandaag weer gingen. Gisteren zagen we trouwens nog spindolphins met onze boot meezwemmen. Vandaag hadden we wat minder geluk, want onze boot van gisteren had panne en ze moesten een andere boot halen. Met enige vertraging vertrokken, maar het was weer een schitterende dag; We hebben trouwens voor het eerst een muck dive gedaan. Dit is een duik waar er minder koraal is, meer zand en waar je dan in mag spelen op zoek naar klein grut. Superleuk om zelf actief op zoek te gaan en we hebben leuke dingen gezien: nudibranches, cleanershrimps, little ionisch, ... maar ook hele grote cuttlefish (inktvis). We hebben ook duidelijk gemerkt hoe snel de stroming hier kan wisselen. Onze duikinstructrice van vandaag was Petra uit Lier. We doken samen met een Duits koppel en zij gingen voor de eerste duik vissen identificeren. Tof, want nu konden wij ook meedoen en kregen we tips waar we op moesten letten. Kortom, weeral een geslaagde dag. Na een deugddoend pintje zijn we terug naar hetzelfde restaurant van gisteren geweest. Rogier zijn visje zag er zo lekker uit, dat ik dat vandaag ook wilde proberen.

PS: Papa, ook aan jou hebben we vandaag gedacht. Gelukkige verjaardag!!

DINSDAG 1 JUNI
Hoewel we erg graag wilden, hebben we besloten om vandaag toch niet weer te gaan duiken. Rogier heeft een verkoudheid en we moeten vanavond op tijd bij de Perama-boot zijn. Die boot brengt ons naar Lombok in drie dagen. Dat maakt dat we niet veel doen vandaag: wat boodschappen, boekje lezen en nog maar eens geld pinnen want met al dat duiken vliegen de miljoenen buiten. Om half zes melden we ons bij het kantoor van Perama. Zij nemen ons mee naar de boot. Elf nieuwe mensen gaan aan boord en zes mensen doen het hele rondje. We zijn dus met zeventien en dat is lekker rustig op een boot waar maximale aantal passagiers 40 is. Waar ze al die mensen steken, blijft ons een groot raadsel want zo groot is de boot nu ook weer niet. Vanavond is er een welkomst/afscheidsfeest voor iedereen. De sfeer zit er al snel goed in want de arak vloeit rijkelijk. Twee Fransen en Rudi, de gekke Duitser besloten om van de masten te gaan springen. Hilarisch! Om twaalf uur is het feestje over en kruipen we in onze kajuit. Misschien is hok een beter woord want menig bezemkast is groter. We hebben wel een goeie matras.

WOENSDAG 2 JUNI
Niemand van de nieuwelingen heeft een goede nacht gehad. We zijn het nog niet echt gewend waarschijnlijk. Vannacht is de boot beginnen varen naar Rinca eiland. Na het ontbijt gaan we aan wal en maken we eindelijk kennis met de prehistorische Komodo dragons. De eerste liggen lekker languit bij de keuken. Het zijn echt grote beesten, buiten proportie en als je dan ook nog verhalen hoort dat ze geiten in één keer kunnen doorslikken, dan doe je toch al snel een stap achteruit. We maken een wandeling van twee uur over het eiland en zien nog maar dragons ons pad kruisen, buffels in de modder en boskalkoenen. Het eiland zelf is weer fantastisch mooi: vergezichten met kleine eilandjes en een turkooizen zee , palmbomen, grasland,... We varen verder doorheen het Nationale park en na de lunch stoppen we bij een mooie baai om te snorkelen. Veel gekleurde vissen, koraal wat minder maar het blijft leuk om te doen. Rogier geeft niet op, ik wel want krijg teveel last van prikkels omwille van het plankton en kwallen. Op de boot krijgen we een prachtige zonsondergang te zien. We hebben veel tijd om met iedereen kennis te maken en wat blijkt: de Vlamingen zijn in de meerderheid (nog nooit meegemaakt). Er zijn namelijk 5 Belgen op de boot (een koppel uit Gent dat 9 maanden aan het reizen is en een koppel uit Beveren). Verder zijn er 3 Zwitsers (waarvan 1 natuurlijk Andy is), Rudi de gekker Duitser, een Iers-Italiaanse koppel (Ian en Susanna), een Australische, een Canadees, een raar Tsjechisch koppel (hij loopt de hele dag in zijn speedo rond en drinkt al bij het ontbijt Bintang), een Japanse die niets zegt en voor deze ene keer maar 1 Nederlander (maar wel de allerliefste ;-) ). Vandaag ligt iedereen al om 21 uur in bed.

DONDERDAG 3 JUNI
Om half zeven worden we gewekt voor het ontbijt. Dit keer heeft iedereen zalig geslapen. Vandaag maken we een wandeling op het eiland Moyo bij Sumbawa en gaan we op zoek naar een waterval. Heerlijk koel zoet water! Na lunch stoppen we weer bij een plaats om te snorkelen bij een klein eilandje. Het is een onbewoond eiland dat je in 5 minuten kan rondlopen. Snorkelen was weer erg mooi. Rond 19 u komen we aan in de haven van Lombok. Hier staat een bus op ons te wachten die ons naar Mataram of Sengigi zal brengen. Het was echt een superleuke boottocht. Alles goed geregeld! We nemen afscheid van de crew. Gekke Rudi, Ian, Susanna en wij willen echter niet naar Mataram of Sengigi (in het westen van Lombok), wij willen naar Kuta Lombok. Naar het schijnt zijn hier de mooiste stranden en baaien én zijn die nog niet ingenomen door grote hotels en resorts. Dat willen wij nog meemaken. Helaas is het al donker en rijden er geen bussen meer. Als we er vandaag nog willen geraken, moeten we een auto charteren voor 500.000. We hebben niet echt veel keus en dus nemen we die auto. We rijden tot halverwege met de bus mee en stappen dan over. We liggen in een deuk om de wagen problemen heeft met het gewicht van de tassen. Na drie keer stoppen om het gewicht beter te verdelen zijn we onderweg. Het wordt een ritje tegen de tijd want we hebben een hostel gevonden alleen moeten we er dan wel zijn voor 22 uur. En....... dat halen we. Raar genoeg zijn alle winkels, cafés en dergelijke al gesloten. Een jongen van het hostel neemt ons mee naar een klein winkeltje waar we nog een paar Bintangs kunnen kopen. Zo hebben we weer een mooie afsluiter van de dag.

VRIJDAG 4 JUNI
We hebben trouwens een prachtig ruime kamer voor de gemiddelde prijs die we gewend zijn te betalen. Zalig zo'n kamer waar je even je hele tas kan omgooien. Na het ontbijt (geen pannenkoek meer voor ons!!) gaan we op verkenning. Honderd sarong- en armbandenverkoopsters te zien maar geen toeristen. We zijn de enigste toeristen. Dat komt omdat de toeristen die hier zijn, zijn aan het surfen. Daarvoor staat deze plaats namelijk bekend. Omdat we al snel het hele dorpje gezien hebben, besluiten we een brommer te huren. We rijden naar westen en verkennen de kustlijn. Hier ligt de ene mooie baai na de andere. Denk aan ruige rotsen, turkooisblauw en hagelwit zand. Zie je het voor je? En dan nu knippen en plakken want er liggen er hier verschillende naast elkaar. Onbeschrijfelijk!! We rijden ook nog naar een uitzichtpunt op een berg (waar we een kokosnoot krijgen aangeboden). We genieten.... van de omgeving, van de kokosnoot, de natuur, van elkaar.
We rijden verder tot een klein vissersdorpje waar we lunchen en bij het terugrijden stoppen we bij het mooiste strand voor een duik in het water. Kuta Lombok is duidelijk een stuk mooier dan Kuta Bali.
Bij het hotel zwemmen we nog even in het zwembad samen met Ian en Susanna. Met ons clubje hebben we afgesproken op ‘s avonds te gaan eten bij Lombok Lounge. Volgens één van de schrijvers van de Lonely Planet hebben ze hier ontzettend lekker chilly crab. Helaas is de prijs van de krab verdriedubbelt in een paar maanden tijd en blijft het bij kijken naar de krab. We bestellen een stuk gegrilde vis en daar hebben we absoluut geen spijt van. Het komt zeker in ons lijstje 'beste vis ooit gegeten' (het restaurant op de parkinggarage in Kuching staat ook in die lijst - dus Sjaak als je er bent in september, niet overslaan, he!). Rudy had nog een kampvuur met rijstwijn op het strand geregeld. De arak van Flores is duidelijk lekkerder dan de rijstwijn van Lombok. Alle jongens die ons vandaag hebben lastig gevallen om een t-shirt/brommer/auto/... te verkopen, zijn er. Gelukkig hebben ze wel hun verkoopspullen ergens achter gelaten. Erg gezellig, maar rond elf uur zijn we te moe en gaan we slapen. Rudi houdt het nog vol tot een uur of vijf en moet dan over het hek kruipen om bij zijn kamer te geraken.

ZATERDAG 5 JUNI
We besluiten om vandaag weer een brommer te huren en nu de andere kant op te gaan. De weg is zeer slecht maar we bereiken heelhuids Mawun. Dit is een prachtige baai met een grote boom op te strand. Sommige mensen zijn aan het surfen en er is ook een bus met leerkrachten die een uitje hebben. Zij willen natuurlijk weer allemaal op de foto met ons. We blijven nog wat hangen om te zwemmen, maar de wind wordt net iets te fel, we zitten onder het zand en besluiten om rustig terug te rijden. Onderweg stoppen we nog om wat foto's te maken, komen gekke Rudi met zijn privé bemo tegen en mensen die op de tabaksvelden werken. Terug in Kuta aangekomen, lunchen we en besluiten we om nog even naar een Sasak dorp te rijden. De Sasak zijn de originele inwoners van Lombok. We brengen een bezoek aan Sade, maar jammer genoeg staan ook hier weer alle armbandjes-verkoopsters. Bij ons hotel aangekomen gaan Rogier en Ian nog even samen op zoek naar een boek voor Ian. Daarna nog wat zwemmen, lezen en weeral eten. We gaan dit keer met z'n vieren want Rudi is nergens te bekennen. Op straat komen we hem tegen. Hij is moe (wat wil je als je tot 5u op het strand ligt en dan vanaf 8.30 met een bemo de hele streek gaat verkennen), gaat even douchen, maar komt toch nog naar het grote lokale feest. Blijkbaar is er een groot feest voor alle Sasak mensen waar ze traditionele muziek draaien. We gaan eerst eten en besluiten om in hetzelfde tentje te gaan eten als waar we geluncht hebben. Blijkt dat ze ineens alle prijzen zwaar verhoogd hebben. We vragen hoe dat komt en de ober meldt ons dat we nog oude prijs krijgen als we onze mond maar houden. Gelukkig want sommige prijzen zijn wel verdubbeld. Bij het feestterrein aangekomen is er nog geen muziek te horen, wel een gebrul van honderd brommertjes en zijn er ongeveer vierhonderd mensen. Na een uurtje begint er eindelijk toch wat muziek te komen, maar aangezien we morgenvroeg naar Sembalun willen vertrekken, besluiten we om te gaan slapen. We nemen afscheid van onze reisgenoten, pakken onze tassen in en kruipen in bed.

ZONDAG 6 JUNI
We zijn wakker nog voor de wekker (6.15u). Vandaag gaan we naar Sembalun aan de voet van de Rinjani. De meeste mensen nemen privé vervoer maar dat was ons toch net iets te duur (40 euro per persoon) én volgens mij moet het prima kunnen met openbaar vervoer (en dat zie ik dan wel aan als een uitdaging). Na wat tegensputteren gaat Rogier akkoord en staan we om 7.15u op straat te wachten tot de eerste bemo komt. Al snel horen we dat we beter iets verder (1 km) gaan staan omdat we daar meer kans hebben. Nog voor we op het kruispunt zijn, hebben we al een bemo naar Praya. Stap 1 ging dus ontzettend vlug en we zitten comfortabel want het busje is halfleeg. In Praya gaat het even fout omdat we op het verkeerde kruispunt gedropt werden, we nog moesten pinnen en tientallen mannen ons proberen in hun busje te lokken. Als een engel uit de hemel komt er een dame die ons meeneemt naar haar schooltje. De kinderen krijgen Engelse les en wat is er dan beter dan een paar toeristen? We krijgen thee en water. Terwijl Rogier rustig een ATM zoekt, praat ik wat met de kinderen. Ontzettend aardige dame! Ze werkte eerst voor het Novotel in Kuta Lombok, maar door de bomaanslagen in Kuta Bali in 2002 werd ze ontslagen omdat de toeristen wegbleven. Met iedereen die je spreekt, merk je dat het 10 jaar geleden veel beter was en er veel meer toeristen waren. Er waren/zijn zelfs plannen om van Kuta Lombok een tweede Nusa Dua (populaire plaats in Bali met chique hotels) te maken door een sjeik uit Dubai, maar voor zover wij konden zien, liggen die plannen even stil. Gelukkig maar want Kuta Lombok is prachtig en betaalbaar zoals het nu is. Ik zou zeggen: Allen daarheen voor het te laat is. Maar we hebben nog een hele weg af te leggen en we besluiten dus weer op pad te gaan. Dit keer gaat het wel goed en hebben we onmiddellijk een bemo naar Kopang. Ook in Kopang gaat de overstap vlotjes. In Aikmel is het weer wat lastiger. We worden achtervolgd door een groep jongens die beweren dat er geen bemo's rijden naar Sembalun, maar dat zij ons brengen voor 50.000 rupiah per persoon (= 5 euro). We wandelen verder en als snel blijkt dat het waarschijnlijk wel eens zou kunnen kloppen. Ondertussen zijn de jongens gezakt tot 20.000 rupiah per persoon (=2 euro) en gaan we akkoord. We dachten dat we de hele dag nodig zouden om in Sembalun te geraken maar om 12.30 zijn we er. In plaats van 40 euro pp hebben we nu 5 euro pp betaald en nog een vriendelijke dame ontmoet, hanengevechten gezien op de busterminal van Kopang en genoten van de vele rijstvelden tijdens de klim naar Sembalun. Semabalun ligt op een plateau omgeven door bergen en het is er prachtig weer. De top van de Rinjani kunnen we niet zien omdat hij in de wolken zit. We checken in in Lembah Rinjani waar morgen ook Loes van de Sawadee groep zal aankomen. We maken in het dorpje al snel kennis met Nellie. Zij organiseert trekkings en brengt ons naar een restaurantje. Blijkbaar heerst hier al een felle WK-koorts want iedereen heeft het over Afrika. We luieren nog wat op het domein en doen eigenlijk niet veel meer dan boekje lezen en kaarten.

MAANDAG 7 JUNI
Martin,, de reisbegeleider van de Sawadee-groep, belt en meldt dat we inderdaad morgen gaan klimmen. Wij waren daar ook zeker van alleen beweerde hij gisteren dat we pas op 9 juni zouden klimmen.Dat zou niet goed uitkomen omdat er hier in Sembalun nu ook weer niet zoveel te beleven valt. Vandaag doen we helemaal niets of toch (blog bijwerken, boek uitlezen, wassen, pakken,...) Deze nammiddag krijgen we nog een briefing en dan gaat het morgen beginnen. Ik heb schrik want heb zoveel nare verhalen onderweg gehoord. Ben bang dat ik het niet zal kunnen, maar ja, meer dan ons best kunnen we niet doen. Enfin, we laten zo snel mogelijk weten hoe het was.