DINSDAG 8 JUNI

We ontbijten samen met Loes. Loes is de enigste van de Sawadee groep die gekozen heeft voor de Rinjani trekking. Nadat we ons hebben ingeschreven in het Rinjani Trekking Centre en nog een laatste blik hebben geworpen op de maquette van de vulkaan zijn we klaar om aan het echte werk te beginnen. De eerste dag heb ik goed in mijn kop zitten (2,5 uur tot Pos 1, 1 uur tot Pos 2, weer een uur tot Pos 3 en dan recht omhoog naar de kraterrand in 3,5 uur - in totaal 8uur). Al snel blijkt dat ons tempo iets te snel is voor Loes. Geen probleem, we spreken af dat we op haar wachten en er dan maar een uurtje langer over doen. Maar bij Pos 1 ziet Loes het niet meer zitten. Ze is moe en weet dat ze nog ver moet. We vragen aan de gids of ze het kan halen. Anto lacht beleefd en zegt dan heel verlegen dat we dan om middernacht boven zullen zijn. Loes beslist om terug te gaan. 1 porter gaat met haar mee. We lopen het stuk naar pos 2 in twintig minuten omdat we wat tijd hebben verloren met het herpakken van de bagage. Iedereen is aan het lunchen en wij lopen door naar Pos 3. We zitten nu terug op schema. Na een soto-lunch beginnen we aan de klim. Een hele pittige klim en onderweg krijgen we onze eerste regenbui. We zijn helemaal doornat en dat maakt het klimmen zwaarder en het wordt ook steeds kouder. Na twee uur zien we de kraterrand maar die komt niet echt dichterbij. Het laatste stuk is erg zwaar, maar we halen het. Jammer dat onze porters nog achterzijn met onze bagage. We wachten een twintigtal minuten achter een rots om uit de wind te staan. Rogier zijn handen zien weer lijkbleek en zijn gevoelloos. Ons humeur zakt met de minuut. Nadat onze tent is opgezet, trekken we snel warme kleren aan, maar echt warm zullen we het niet meer krijgen. We eten snel ons diner rond een uur of 19u en kruipen dan in onze slaapzak. Voor het slapengaan maken we nog kennis met een stel Nederlanders die ook in Westerpark wonen (wat is de wereld toch klein) en met Francis, een Fransman die erg geïnteresseerd is in vulkanen. Francis heeft bij dezelfde agent geboekt en loopt de volgende dagen met ons mee omdat hij geen gids heeft genomen, enkel een porter.

WOENSDAG 9 JUNI

Om half drie worden we gewekt. We krijgen een toast, wat crackers en warme thee. Beiden hebben we slecht geslapen. Rogier heeft nog wel wat geslapen, maar ik helemaal niets. We maken ons klaar voor de klim van 4 uur naar de top. Ondertussen horen we de babyvulkaan exploderen. Elk half uur/uur brult hij wel een keer en komt er rook uit. Het geluid lijkt op dat van een rollercoaster in een pretpark. Het eerste uur is steil omhoog en in los zand. Ik schuif vaak omlaag en heb het erg zwaar. Dan komen we aan op een platform en hebben we een mooi uitzicht op de babyvulkaan. Net als we boven komen, brult hij weer en zien we de lava stromen. Geweldig om te zien!! Achteraf blijkt dat we veel geluk hebben, want velen hebben dit niet gezien. Nu gaat het geleidelijker naar omhoog maar het blijft zwaar. Het is minder koud en winderig dan op Kinabalu maar toch nog flink koud. Het losse zand maakt het zwaar (Kinabalu is rots ondergrond - verschil tussen berg en vulkaan). De laatste 200 meter zijn helemaal in vulkanisch as en daar is het echt 3 stappen omhoog, twee omlaag (vergelijk het met een duin op klimmen). Rogier had al een paar keer geklaagd over zere benen en net voor we aan het zware zand moeten beginnen, wil hij niet meer verder. Jammer, maar we besluiten niet meer verder te gaan. We schuilen achter een rots en wachten tot de zon opkomt. Hoewel we helemaal door wolken zijn omgeven, krijgen we toch een mooi kleurenpalet te zien. We zien de Gili-eilanden, een groot stuk van de kustlijn van Lombok, de Gunung Agung op Bali,... Na voldoende foto's te maken, dalen we terug af tot aan de kraterrand. Daar wacht ons een ontbijt van ....jawel, pannenkoeken. Grr! We zijn ze beu, maar we hebben de energie nodig en dus eten we ze maar weer op. We krijgen ook nog ananas. We verkleden ons en maken ons klaar voor de afdaling naar het meer. Ondertussen hebben we al vijf uur gelopen en de afdaling duurt ongeveer 3 uur. Het is een megazware afdaling omdat er niets echt een pad is. Je moet over stenen afdalen en het gaat regelrecht naar beneden. Volledige concentratie is vereist. Over het algemeen zijn het vrij grote treden en daar hebben mijn korte benen het zwaar mee. Eindelijk wordt het wat vlakker en stijgen we zelfs weer wat. Het laatste stuk is door hoog gras en moet je goed opletten waar je loopt. We zijn nog maar net bij het meer of de kleine vulkaan begint weer te brullen en hebben een prachtig zicht vanaf beneden met ervoor het meer. We zijn net te laat voor een foto want het wordt weer bewolkt en ja hoor, daar komt de eerste regenbui van deze dag. Gelukkig is er een shelter waar we kunnen schuilen. Wij hebben geluk want we waren er vlakbij. Andere groepen komen kletsnat aan. Het enthousiasme daalt en het regent maar door. We lunchen en na de regenbui besluiten we de hotspring te skippen en verder te lopen. We hebben nog 4 uur te lopen voor we aan de andere kant van de caldera de kraterrand weer op zijn. Het begint erg mooi langs het meer maar al gauw moeten we steil omhoog en valt de volgende regenbui weer. Het is een mooie toch met prachtige uitzichten op het meer en de vulkaan. Jammer is dat het pad (dat er eigenlijk geen is) wederom de nodige concentratie vereist. De beklimming naar de top en de regen eisen hun tol, want we beginnen moe te geraken en het einde is nog lang niet in zicht. Ondertussen loopt Francis achter ons aan de hele tijd in het Frans te praten en scheten te laten. Aangezien ik de enige ben die het verstaat, verwacht hij van mij een antwoord. Hij is helemaal verzot op vulkanen en moet al zijn verhalen/expedities aanhoren. Hij heeft wel 5 keer verteld dat hij de overgang naar 2000 gevierd heeft op de top van de Stromboli-vulkaan in Italië. Helemaaal bekaf, kletsnat door regen en zweet komen we aan op de kraterrand van Senaru. Hier gaan we slapen vannacht, maar dan blijkt dat onze porters er niet zijn. Anto legt uit dat zij geen tent hebben om in te slapen en alvast doorgelopen zijn naar Pos 3 om daar ons kamp op te zetten. Om ons te sussen zegt hij dat het maar een halfuurtje meer lopen is. Het zonnetje komt even piepen en Kim haar humeur is weer een stuk beter. We besluiten door te lopen, maar al gauw begint het weer te regenen. Ondertussen is Francis slecht gezind want hij wou de vulkaan in de ochtend zien vanaf de kraterrand en dat kan nu niet meer. Ik kan zijn gezeik niet meer aan en blijf achter. Na drie kwartier zien we een shelter. Dikke pech voor ons want het is Pos Extra en dus niet Pos drie. Uiteindelijk blijkt het nog eens een uur tussen Pos Extra en Pos drie te zijn. Waarschijnlijk kan het sneller maar ik kon niet meer. Mijn benen stonden te trillen, mijn hoofd gloeide, mijn lichaam ijskoud en moest ik ook nog overgeven. Helemaal op. Bij het kamp aangekomen in het donker stond onze tent al klaar. Rogier helpt me omkleden en ik kan alleen maar huilen. Tranen kwamen gewoon vanzelf. Wou niet eten, maar toch maar een paar happen witte rijst naar binnen gewerkt. De eerste twee uur niet in slaap kunnen geraken omdat mijn voeten en knieën veel te veel pijn deden, maar daarna een redelijk goede nacht gehad.

DONDERDAG 10 JUNI

We worden wakker om half zeven en we voelen ons een stuk beter. Mijn knieën doen goed zeer, maar ik krijg van Anto een stok voor de afdaling. Voor ontbijt krijgen we: toast, frieten (!!) en natuurlijk weer een pannenkoek (die we dit keer toch maar niet helemaal opeten) Om acht uur beginnen we aan de 5 uur durende afdaling. Senaru ligt 1000 meter lager dan Sembalun en dus moeten we die extra afdalen. Het is een mooie tocht door het bos. Er zitten flinke afdalingen bij, maar meestal gaat het best geleidelijk aan. De verschillende posten liggen telkens ongeveer 1,5 km uit elkaar en dat geeft voldoende rust. Daar is dan eindelijk de uit/ingang van het park. Helemaal blij kopen we een flesje cola en lopen we het laatste uurtje naar het dorp. Jammer genoeg is er geen bemo of dergelijke en dat maakt dat we na het uitschrijven met onze volledige rugzakken nog verder moeten lopen op zoek naar transport. Na twintig minuutjes wil een vent ons wel meenemen naar Senggigi voor 200.000 rupiah per persoon. Nooit geven ze het op om toch maar wat extra uit je te slaan. We melden hem dat we maximum 100.00 in totaal willen geven en anders wel doorlopen. Hij denkt namelijk dat we het niet menen, maar als we effectief beginnen door te lopen, roept hij ons na dat het toch OK is. Gelukkig want ons partijtje bluf liep bijna niet goed af. Achteraf gezien was het nog een flink eind lopen naar de eerste bemo. We worden in een auto gedropt bij 2 Engelsen die toch al naar Senggigi moesten (en hij dus nog wat extra's aan ons kan verdienen). De rit blijkt toch een anderhalf uur te duren. Het is een mooie rit langs de noordelijke baaien van Lombok. In Senggigi checken we in bij hotel Elen. Een simpel hotel maar helpen ons wel met de was en ik krijg zelfs nog een emmer warm water voor mijn voeten. We boeken ook een ticket voor de boot naar de Gili's morgen. In het hotel ontmoeten we nog enkele mensen die ook de Rinjani willen beklimmen. We geven hen onze handschoenen (vergeten aan de porters te geven) en wensen hen veel succes. Ze zullen het zwaar hebben want hebben geen warme en regenkledij bij hun en lopen op sneakers.

VRIJDAG 11 JUNI

We hebben niet echt goed geslapen, maar we gaan nu naar Gili Air dus slaap zullen we daar wel inhalen. We gaan eerst met een busje naar Bhangsal en daar begint het gezever. Een vent komt naar ons busje en zegt dat we hem moeten volgen. Als een bende stomme kiekens doen we dat ook (terwijl de Lonely planet je er nog zo voor waarschuwt). Rogier gaat het kantoortje binnen en vijf minuten later komt hij boos buiten (Rogier boos? Inderdaad het komt zelden voor, maar hen is het gelukt). Blijkbaar is het een grote scam en willen ze je gewoon tickets verkopen. We trappen het af en lopen zelf naar de haven. Daar krijgen we een ticket voor de boot en een plek in de boot toegewezen. Enkel wanneer de boot stampvol is, vertrekt hij. We hebben veel minder goede verhalen gehoord op Gili Trawangan: party-eiland, ... Gili Meno is echt niet veel te zien, maar Gili Air zou wel de moeite zijn met veel lokale bevolking en een relaxte sfeer (en dus zijn we toch gegaan Daan). Gili Air is een klein eilandje zonder gemotoriseerd vervoer. Je ziet er enkel fietsen en af en toe een paard met kar. We gaan eerst een drankje doen en laten onze bagage achter in de bar. Zo kunnen we rustig verschillende accommodaties bekijken. We beginnen bij de sunset-kant, maar daar is het wel zo doodstil dat we snel naar de andere kant gaan. Hier zitten wel een paar leuke plekken, maar bij de haven zat een 'resort' met mooie bungalows die nu een laag seizoenprijs hadden. Rogier ziet een goed bed wel zitten en we besluiten voor Villa Karang te gaan. Jammer voor ons, maar goed voor eiland is dat de douche hier met zout water zijn en ook het zwembad. Zoet water is hier kostbaar en komt vanaf Lombok met de boot, dan maar douchen met een soort van gefilterd zout water. We hangen bij het zwembad, kijken naar de zonsondergang en genieten van een overheerlijke visbarbecue bij Scallywags. Daarna breekt de echte gekte los: iedereen spreekt er al weken over en vandaag is het zover. Het WK voetbal begint en hoewel Indonesie niet meedoet, heeft iedereen er hier een mening over. In de bar waar we zitten, blijken ze niet over het juiste kanaal te beschikken. Via via horen we dat er in het internetcafé wel voetbal is. Daar blijken alle lokale jongens zich verzameld te hebben. Geweldige beleving! Bij elke bal richting een doel wordt er geschreeuwd, hebben ze de grootste lol en wij dus ook.

ZATERDAG 12 JUNI

Vandaag is de heilige 'doe-niets-dag'. We huren een snorkel voor Rogier en gaan weer naar Scallywags. Zij hebben namelijk het lekkerste eten en sapjes, maar ook de beste ligzetels en grote handdoeken. Rogier is de meeste actieve van ons beide want hij gaat nog snorkelen. We lezen een boekje, zwemmen wat (of in mijn geval maak me even nat), vallen in slaap en dan lezen, plonsen, dutten en gaan zo maar door totdat het tijd voor de lunch en daarna gaan we weer door met ons ritueel. Om een uur of twee kruipt de zon achter de wolken en valt er zelfs een druppel of tien. We besluiten op te krassen en informeren bij de duikshop naar hun plannen voor morgen. Rogier heeft nog steeds nog last van zijn verkoudheid en is nog niet helemaal zeker of hij wel zal gaan. We schrijven toch almaar vast in en gaan richting zwembad. Na het douchen schrijven we eindelijk onze postkaartjes (dus dat zal nog wel even duren). We eten bij een tentje vlak bij ons hotel en maken kennis met Lisa. Een Engelse die drie maanden aan het reizen is. Ze is naar Nepal en Indonesië geweest. Gezellig avondje!

ZONDAG 13 JUNI

Rogier besluit de eerste duik niet mee te gaan. Deze duik (Shark Point) gaat ook wat dieper en hij wil het liever wat rustiger aan doen. Lisa vertelde gisteren waar je mooi kan snorkelen en zelfs schildpadden kan zien, dus Rogier gaat op onderzoek. Ik ga wel mee en duik samen met een oudere Duitser Ben en de duikinstructrice natuurlijk. Zij had er duidelijk niet veel zin. Blijkbaar zit ze altijd op Gili Trawangan (het party eiland) maar kreeg ze een aanbod en Gili Air wat ze heeft aangenomen maar niet echt van harte. De sfeer is helemaal anders dan bij Reefseekers in Labuanbajo. De prijzen zijn ongeveer hetzelfde en dat terwijl bij Labuanbajo lunch, drinken en veel mooiere duiken inbegrepen waren. Het was een leuke duik met veel schildpadden maar niet zo spectaculair als Komodo National Park. We hebben ruim te tijd om te lunchen alvorens de namiddagduik en dat doen we natuurlijk weer bij Scallywags. Tijdens de namiddagduik (Frogfish point) zijn we met vier duikers. Rogier gaat ook mee, maar al snel blijkt er iets fout te zijn met z'n tank en neemt een andere duikinstructeur hem apart. Mooie duik, maar niet spectaculair, we zien een bearded scorpionfish en een mooie frogfish. Na het duiken gaan we nog even naar het zwembad. We lunchen bij een ander tentje en onderweg komen we Lisa weer tegen. Rogier gaat slapen en ik blijf nog even bij haar hangen.

MAANDAG 14 JUNI

Onze laatste echt reisdag! We gaan naar Ubud in Bali en om daar te geraken nemen we eerst de island hopper naar Gili Trawangan. Daar moeten we twee uur wachten op de snelle boot die ons naar Bali zal brengen. We hebben afgesproken met Andy. Hij heeft in het begin een hele tijd met ons gereisd en we zijn benieuwd naar zijn Rinjani-verhaal. Hij vliegt donderdag ook via KL dus kans groot dat we hem daar weer zullen ontmoetten. De snelle boot doet er ongeveer anderhalf uur over. In Padangbai (de haven in Bali) worden we in verschillende busjes gestoken afhankelijk van je bestemming. We checken in bij een homestay. Dit is een familie die in hun tuin enkele bungalows hebben staan voor de toeristen. Ruime kamers voor weinig geld. We droppen onze spullen en gaan de stad verkennen. Ubud is een mix van de schoonheid van Luang Prabang (Laos) en shoppingparadise Chiang Mai (Thailand), althans dat vind ik. Rogier laat zijn haren knippen, we posten onze kaartjes en gaan dan op zoek naar een televisie. Het belangrijkste moment van de dag komt dichterbij. De hele dag heb ik al verschillende liedjes moeten aanhoren, maar 'We zijn er weer bij en dat is prima....' blijft z'n favoriet (en ik kan het niet meer horen). We vinden een bar die er wel heel oranje uitziet, eten eerst wat en nemen dan plaats aan den toog. De barman krijgt van een toerist een cd toegestopt met Hollandse hits en na enkele seconden staat de tent op z'n kop (en de match moet nog beginnen). Bescheidenheid is Nederlanders dan toch vreemd op zo'n moment (althans diegene die er toen in mijn omgeving waren). Waarschijnlijk hebben jullie allemaal de wedstrijd gezien, dus laat ik daar maar geen mening overgeven (zou ons lezers kunnen kosten ;-) ). Iedereen gelukkig dat Nederland won en ik ben helaas nog niet van het gezang af. We blijven nog hangen en zien ook nog de eerste helft van Japan-Kameroen en vijf Japanners helemaal gek worden.

DINDSDAG 15 JUNI

We wilden nog zoveel doen vandaag: een toer over het eiland, scooter huren, kookles, ... maar we hebben nergens zin in. We zijn moe en voldaan! Beiden zijn we klaar om naar huis te gaan. Ubud is echt mooi, maar we hebben er geen zin meer in. Vreselijk jammer om het te moeten zeggen. We hebben de tijd niet om Bali fatsoenlijk te bekijken en dat moeten we dan later maar een keer doen. Sulawesi en Irianjaya (West-Papua) staan ook nog op ons lijstje. Na het ontbijt gaan we wel naar het Monkey forest. We wilden naar de tempel maar die blijkt gesloten te zijn. De meeste mensen komen naar hier om de apen te voederen met bananen en er lopen er hier heel veel rond. Via een website (www.actiefindetropen.nl) lopen we mooie wandeling door de rijstvelden. We komen langs een boer en krijgen ook spontaan een banaan (???). Na de wandeling lopen we door de winkelstraat op zoek naar souvenirs naar het paleis van Ubud. Hoewel hier echt alles te koop is, vinden we geen leuke souvenirs. Na het bezoek aan het paleis kopen we wel een lelijk geschilderd ei met wat tekening van Bali erop. We kopen vanaf nu namelijk op elke plaats een kerstbal of iets dat erop trekt en zo hebben we binnen een paar jaar de meest vreselijke kitschboom met een berg herinneringen. Vandaag geen voetbal want we kruipen vroeg in ons bed vandaag.

WOENSDAG 16 JUNI

We nemen de bus om half elf naar een hotel vlakbij de luchthaven. We kregen de tip van Andy en dan hoeven we niet in Kuta te slapen. Stel dat we ons toch in het nachtleven gaan smijten en niet op tijd wakker zijn voor onze vlucht (vorig jaar onze boot naar Khao Sok NP). We komen nog wel een keer terug en dan mag Rogier alsnog bikini-judge zijn. Ian en Sue (met wie we samen waren in Kuta Lombok) waren in een club geweest met een strawberry daiquiri happy hour en ze moesten een lintje om waarop stond dat ze bikini judges waren. De rest laat zich wel raden, zekers! Klonk Rogier als muziek in de oren. Helaas hebben we toch transit hotel gekozen. Na de lunch nog wat aan het zwembad gelegen, de blog verder afgewerkt en spelletjes gespeeld. We hebben een geweldige vakantie gehad en zijn klaar voor de zomer in Nederland en België. Ik hoop velen van jullie zaterdag te zien en anders heel snel.

DONDERDAG 17 JUNI

Schema voor vandaag: om tien uur worden we naar de luchthaven gebracht. We vliegen pas om 12.50 naar Kuala Lumpur, maar we verwachten nog een berg problemen bij de douane omdat ons visum vervallen is. In Kuala Lumpur moeten we zeven uur wachten voor onze vlucht naar Amsterdam. We landen in Amsterdam op vrijdag 18 juni om 06.35u (iets te vroeg voor je, he Miranda).

Bedankt allemaal voor het volgen van onze blog en jullie reacties!! Tot volgende keer!

Liefs,

Rogier en Kim